تصویر شماره 1 طرح هادی روستای خُرّمکوه

تصویر شماره 2 طرح هادی روستای خُرّمکوه

به نام حضرت دوست
بازهم سلام و عرض ادب به بازدید کنندگان گرامی،هم محلّی های عزیز،لطفا انتقادات و نظرات خود را با ما در میان بگذارید.به اینجا رسیدیم که همگی بر سر مشکلات عدیده ی روستای خُرّمکوه توافق داریم و این که این مسایل قابل حلّ می باشند.می خواهیم بدانیم سهم ما در برطرف کردن این مشکلات چیست؟                           

عمده مشکلات روستای خُرّمکوه دراینجا آورده شده و همگی در جریان هستند.برای رو به راه کردن اوضاع داخل محل و بازسازی چهره ی ظاهری روستا،سازمان بنیاد مسکن انقلاب  اسلامی طرح هادی را در سال1382 به تصویب رسانده و این طرح تاکنون به مرحله  
اجرا نرسیده است.ما در 1 ،2  به اهداف و مشکلات اجرای طرح پرداختیم، اکنون
سئوال این است که چه کار کنیم تا این طرح اجرا شود؟از مزایای اجرای این طرح این است که
کوچه و معابر باز شده،فاضلاب ساماندهی می شود.لوله کشی آب،گاز،رفت و آمدوسایل نقلیه و...تسهیل می شود.(به قول بنده خدایی:در روستای ما،چهارپای صد هزار تومانی پارکینگ مخصوص داره،ولی ماشین هفت،هشت،... میلیونی را نمی توان تا جلوی منزل برد.)...
همچنین برای تشویق اهالی به ماندن در روستا و در آمد زایی، کشاورزی باید تقویت شود
و تقویت کشاورزی هم منوط به داشتن آب کشاورزی می باشد.برای جمع آوری آب های
سطحی و احداث استخر ذخیره ی آب نیاز هست که افراد و صاحبان زمین ،زمین خود را در اختیار اداره جهاد کشاورزی قرار دهند.
حتی برای اجرای طرح هادی لازم است کسانی زمین های بلا استفاده و مخروبه را در اختیار بنیاد مسکن بگذارند.در صورتی که این از خود گذشتگی نباشد،نه طرح هادی ای اجرا می شود و نه زمینی آباد می شود.
و این وضع باید برای همیشه باقی بماند.بنابراین امروز برما لازم است که دوستان،نزدیکان و آشنایان و وابستگان خود را نسبت به این امور توجیه کنیم.این حداقل سهمی است که ما باید بپردازیم.

داستان زیر،درباره ی آن چه بی فکرانه انتخاب می کنیم،بسیار آموزنده است:

روزی،گوساله ای باید از جنگل بکری می گذشت تا به چراگاهش برسد.گوساله ی بی فکری بود و راه پر پیچ و خم و پر فراز و نشیبی برای خود باز کرد.روز بعد،سگی که از آن جا می گذشت،از همان راه استفاده کرد و از جنگل گذشت.مدتی بعد، راهنمای گله،آن راه را باز دید و گله اش را وادار کرد از آن جا عبور کنند.مدتی بعد،انسان ها هم از همین راه استفاده کردند:می آمدند و می رفتند،به راست و چپ می پیچیدند،بالا می رفتند و پایین می آمدند،شکوه می کردند و آزار می دیدند و حق هم داشتند.اما هیچ کس سعی نکرد راه جدید باز کند.مدتی بعد،آن کوه راه،خیابانی شد.حیوانات بیچاره زیر بارهای سنگین،از پا می افتادند و مجبور بودند راهی که می توانستند در سی دقیقه طی کنند،سه ساعته بروند،مجبور بودند که همان راهی را بپیمایند که گوساله ای گشوده بود.

سال ها گذشت و آن خیابان،جاده ی اصلی یک روستا شد،و بعد شد خیابان اصلی یک شهر.همه از مسیر این خیابان شکایت داشتند،مسیر بسیار بدی بود.

در همین حال،جنگل پیر و خردمند می خندید و می دید که انسان ها دوست دارند مانند کوران،راهی را که قبلا باز شده،طی کنند،و هرگز از خود نپرسند که آیا راه بهتری وجود دارد یا نه؟
برگرفته از مجله تکنولوژی آموزشی شماره ی 207-برداشت از قصه های پائولوکوئیلیو

به نام خدا
خُرّمکوه 20 سال قبل چگونه بوده؟چرا وضعیت فعلی روستای خُرّمکوه ابن چنین است؟چه کسانی مسئول وضعیّت فعلی خُرّمکوه هستند؟از وضعیّت فعلی روستای خُرّمکوه چه کسانی سود می برند؟!! آیا خُرّمکوه طی یک روند طبیعی به این روز افتاده یا دست هایی تعمّدا فعالیت کرده و خُرّمکوه را به این روز نشانده اند؟ روستاهای دیگر در مقایسه با خُرّمکوه چه وضعیّتی دارند؟سهم ما در این میان چقدر بوده؟وظیفه ی فعلی ما در قبال زادگاه ما چیست؟

ما چه بخواهیم و چه نخواهیم اهل خُرّمکوه هستیم،و این خُرّمکوه امروز به دست ما رسیده و ما هم می توانیم این ارثیّه آباء اجدادی را همین طور یا با وضعیّتی بدتر به آیندگان تحویل دهیم.حال این آیندگان می توانند فرزندان خود ما باشند یا افراد دیگر!شاید فکر کنیم که ما الآن به روستا سر می زنیم،فرزندان ما به هیچ وجه به آن جا نخواهند رفت!حالا برعکس این،هم می شود فکر کنیم،آیا نمی شود طوری باشد که هم ما دوست داشته باشیم به روستا سر بزنیم و هم فرزندان ما در آینده علاقه داشته باشند به آنجا بروند؟؟
کاری به کسانی نداریم که سالی یک بار هم علاقه ندارند به موطن و زادگاه خود سر بزنند،نظرات آن ها محترم .هم چنین کاری به کسانی نداریم که از سر اضطرار،و در مواردی که ناچار باشند به محل سر می زنند و زود هم فرار می کنند.الحمدلله تعداد این افراد کم هست و در آینده شاید این افراد هم نظرشان برگردد،ما هم باید به فکر این باشیم تا آن ها را با خود همراه کنیم.
افراد زیادی از خُرّمکوهی ها،از گروه ها و مشاغل مختلف،در هر سنّ و با هر سطحی از تحصیلاتی هستند که دل در گرو روستا و زادگاه خود دارند و از دیدن این همه مشکلات که بر سر روستا  می رود ناراحتند و می خواهند که بتوانند تغییری در وضعیت روستا ایجاد کنند و این "خواستن " مبارک است.
چرا بعضی فکر می کنند "وضعیّت" روستای ما قابل تغییر نیست؟مگر به آیه ی((انّ الله لا یُغیّر ما بقومٍ حتّی یُغیّروا ما بانفسهم))رعد/ 11اعتقاد ندارم که خداوند می فرماید: خدا حال هیچ قومی را دگرگون نخواهد کرد،تا زمانی که خود آن قوم حالشان را تغییر دهند.
آیا این فقط شعار هست؟اگر چه شعارمان هم باشد خوب است.باید " بخواهیم".سال ها  قبل تر با آن همه گرفتاری ها گذشتگان ما خواستند و توانستند.آب لوله کشی داشتند.این هم عکسش. مربوط به بیش از 40سال پیش-این عکس باقی مانده جایگاه شیر آب هست که در 7 مکان در روستا در نظر گرفته شده بود.عکس جدید می باشد،واین مکان هنوز در روستا باقی است.حمام،مسجد،مدرسه،مکتب،کارخانه آرد کوبی،جاده،پیشکار،پاکار،کشاورزی،دامداری،چوپان های گاو و گوسفند.مغازه های خواربارفروشی،شبه ی نفت،تعاونی و....
گذشتگان ما در مقابل هیچ تجاوزگری قد خم نکردند و تا آخر مقاومت کردند و یک وجب از زمین های خُرّمکوه را به تجاوزگران ندادند.راستی چرا ما به هشت سال دفاع مقدس و شهیدان و جانبازان و آزادگان مان افتخار می کنیم؟ مگر به خاطر مقاومت آن ها نیست؟واین که خاک مملکت اسلامی را به بیگانه ندادند.
سال ها قبل که تعداد "می خواهیم" هایمان زیاد بود توانستیم.امروز هم چون می خواهیم می توانیم. امروز وقت تخطئه کردن کسی نیست.امروز دیگر کسی نمی پرسد که مشکلات روستای خُرّمکوه چیست؟امروز حتّی دیگر کسی از اولویّت ها سئوال نمی کند.در طی این سال ها از بس که از مشکلات روستای خُرّمکوه صحبت شده،برای همه اوضاع روشن است.امروز باید سهم خود را در بهبود اوضاع روستایمان پرداخت کنیم.(البته این سهم پول نیست)
سهم ما در بهبود اوضاع زادگاهمان چیست؟در روزهای آینده با ما همراه باشید تا با هم درباره ی این موضوع صحبت کنیم.