به نام خدا
خُرّمکوه 20 سال قبل چگونه بوده؟چرا وضعیت فعلی روستای خُرّمکوه ابن چنین است؟چه کسانی مسئول وضعیّت فعلی خُرّمکوه هستند؟از وضعیّت فعلی روستای خُرّمکوه چه کسانی سود می برند؟!! آیا خُرّمکوه طی یک روند طبیعی به این روز افتاده یا دست هایی تعمّدا فعالیت کرده و خُرّمکوه را به این روز نشانده اند؟ روستاهای دیگر در مقایسه با خُرّمکوه چه وضعیّتی دارند؟سهم ما در این میان چقدر بوده؟وظیفه ی فعلی ما در قبال زادگاه ما چیست؟

ما چه بخواهیم و چه نخواهیم اهل خُرّمکوه هستیم،و این خُرّمکوه امروز به دست ما رسیده و ما هم می توانیم این ارثیّه آباء اجدادی را همین طور یا با وضعیّتی بدتر به آیندگان تحویل دهیم.حال این آیندگان می توانند فرزندان خود ما باشند یا افراد دیگر!شاید فکر کنیم که ما الآن به روستا سر می زنیم،فرزندان ما به هیچ وجه به آن جا نخواهند رفت!حالا برعکس این،هم می شود فکر کنیم،آیا نمی شود طوری باشد که هم ما دوست داشته باشیم به روستا سر بزنیم و هم فرزندان ما در آینده علاقه داشته باشند به آنجا بروند؟؟
کاری به کسانی نداریم که سالی یک بار هم علاقه ندارند به موطن و زادگاه خود سر بزنند،نظرات آن ها محترم .هم چنین کاری به کسانی نداریم که از سر اضطرار،و در مواردی که ناچار باشند به محل سر می زنند و زود هم فرار می کنند.الحمدلله تعداد این افراد کم هست و در آینده شاید این افراد هم نظرشان برگردد،ما هم باید به فکر این باشیم تا آن ها را با خود همراه کنیم.
افراد زیادی از خُرّمکوهی ها،از گروه ها و مشاغل مختلف،در هر سنّ و با هر سطحی از تحصیلاتی هستند که دل در گرو روستا و زادگاه خود دارند و از دیدن این همه مشکلات که بر سر روستا  می رود ناراحتند و می خواهند که بتوانند تغییری در وضعیت روستا ایجاد کنند و این "خواستن " مبارک است.
چرا بعضی فکر می کنند "وضعیّت" روستای ما قابل تغییر نیست؟مگر به آیه ی((انّ الله لا یُغیّر ما بقومٍ حتّی یُغیّروا ما بانفسهم))رعد/ 11اعتقاد ندارم که خداوند می فرماید: خدا حال هیچ قومی را دگرگون نخواهد کرد،تا زمانی که خود آن قوم حالشان را تغییر دهند.
آیا این فقط شعار هست؟اگر چه شعارمان هم باشد خوب است.باید " بخواهیم".سال ها  قبل تر با آن همه گرفتاری ها گذشتگان ما خواستند و توانستند.آب لوله کشی داشتند.این هم عکسش. مربوط به بیش از 40سال پیش-این عکس باقی مانده جایگاه شیر آب هست که در 7 مکان در روستا در نظر گرفته شده بود.عکس جدید می باشد،واین مکان هنوز در روستا باقی است.حمام،مسجد،مدرسه،مکتب،کارخانه آرد کوبی،جاده،پیشکار،پاکار،کشاورزی،دامداری،چوپان های گاو و گوسفند.مغازه های خواربارفروشی،شبه ی نفت،تعاونی و....
گذشتگان ما در مقابل هیچ تجاوزگری قد خم نکردند و تا آخر مقاومت کردند و یک وجب از زمین های خُرّمکوه را به تجاوزگران ندادند.راستی چرا ما به هشت سال دفاع مقدس و شهیدان و جانبازان و آزادگان مان افتخار می کنیم؟ مگر به خاطر مقاومت آن ها نیست؟واین که خاک مملکت اسلامی را به بیگانه ندادند.
سال ها قبل که تعداد "می خواهیم" هایمان زیاد بود توانستیم.امروز هم چون می خواهیم می توانیم. امروز وقت تخطئه کردن کسی نیست.امروز دیگر کسی نمی پرسد که مشکلات روستای خُرّمکوه چیست؟امروز حتّی دیگر کسی از اولویّت ها سئوال نمی کند.در طی این سال ها از بس که از مشکلات روستای خُرّمکوه صحبت شده،برای همه اوضاع روشن است.امروز باید سهم خود را در بهبود اوضاع روستایمان پرداخت کنیم.(البته این سهم پول نیست)
سهم ما در بهبود اوضاع زادگاهمان چیست؟در روزهای آینده با ما همراه باشید تا با هم درباره ی این موضوع صحبت کنیم.